's vaderlands moedertaal

Ik kan goed Engels, dat mag best gezegd worden. Sterker nog, mijn Engels is uitstekend, vooral mijn grammatica. Daarom ben ik toendertijd ook een cursus corrigerend schrijven gaan doen, omdat ik me mateloos erger aan alle spelfouten, taalfouten en grammaticale fouten. Wat zou dat heerlijk zijn, een beroep waarin je ervoor betaald wordt alle fouten uit een stuk tekst te halen! Ik kan het zowiezo al niet laten om de boel te verbeteren als ik een krant, tijdschrift, boek of email zie waarin iets verkeerd geschreven staat.

Ik ben zelfs zo erg, dat wanneer ik bijvoorbeeld een Cdtje van Anouk op heb staan (en die zingt aardig wat foutjes), ik natuurlijk vantevoren al weet wat ze verkeerd gaat zingen, en me daar dus bij voorbaat al vreselijk druk over ga lopen maken (want daar ben ik eveneens zeer goed in: me ergeren en me druk maken). En als het foutje dan eindelijk komt, dan zit ik als een overspannen viswijf op het puntje van de bank tegen de boxen te krijsen dat ze dat verkeerd zingt en wat het wél zou moeten zijn. En dat gebeurt iedere keer weer, met datzelfde plaatje. Ik zou er beteuterd bij staan als ze het ineens goed zingt.

Beter nog is het wanneer er iemand anders bij is, want dan kan ik diegene van tevoren boos gaan vertellen hoe dom het wel niet is, dit foutje wat ze nu gaat zingen. "Wacht, nou komt het... O nee nog niet, ja nu... Ja! Zie je wel? Hoorde je het? Dom he? Dat is toch dom en hartstikke verkeerd?" Ongeinteresseerd mompelend wordt dit dan beaamd (en je kunt zien dat ze dit alleen maar toegeven omdat ze misschien best wel een beetje bang voor me zijn). Of nóg erger: het wordt onder het mom van dichterlijke vrijheid toegestaan “want anders rijmt het niet”. TSSSK! MAAR HET KLOPT NIET!!!! HET IS VERKEERD!!! En dat takkewijf doet het ook aldoor in een refrein zodat ik steeds weer boos door mijn tanden heen tegen de stereo moet sissen dat het nog stééds niet góéd is! Zou ze dat nou gewoon expres gedaan hebben?

Enfin, als ik het allemaal zo goed weet, waarom kan ik dan niet Engels rekenen? Tenzij ik met een telraam of op mijn handen mag tellen, is het gewoon niet mogelijk de tafels in het Engels op te ratelen (of ik moet het eerst in cijfers “zien” in gedachten en dat dan gauw naar Engels vertalen).

Ik denk in het Engels, ik droom zelfs in het Engels. Maar als ik een rekensommetje moet doen, dan moet dat in het Nederlands. Die tafels die heb je er als kind op zeven- jarige leeftijd ingedreund (bij juf Hetty, en die kneep zo gemeen). Dat wil gewoon niet meer in een andere taal. Ik heb een tante die al ruim vijftig jaar niet meer in Nederland woont, de taal ook vele decennia haast niet meer heeft gesproken en zelfs zij moet ook nog altijd haar rekenkunsten in het Hollands vertonen.

Maar hoe zit dat dan met schelden? Tuurlijk, ik loop meestal wel vier-letterige mopperwoordjes te uiten in het Engels, maar als ik écht boos ben, of geschrokken, dan wordt er een reeks Nederlandse scheldwoorden uitgekotst, dat is bést indrukwekkend (vooral veel ziektes en geslachtsdelen, vaak in staat van ontbinding).

Nou vraag ik me af: waarom gaat vloeken en schelden toch ook gewoon automatisch op zijn Hollands? Ik kan me niet herinneren dat we dit als zevenjarige kindertjes bij juf Hetty moesten opzeggen en hard geknepen werden als we het niet goed zeiden. Nee toch? Ze lag toen wel middenin een echtscheiding, geloof ik...