Hoe is de koek?

Versprekingen. Meestal heb je ze wel in de gaten en verbeter je jezelf haastig, voordat je al te erg in de zeik wordt genomen. Maar soms ben je er niet van bewust dat je woordkeuze een totaal andere betekenis heeft dan wat jij dacht dat het betekende. Beide situaties komen nogal eens voor bij het spreken van een andere taal.

Een van mijn eerste versprekingen die ik me kan herinneren was toen ik mijn moeder probeerde te omschrijven. Mijn moeder is natuurgek, wou ik zeggen. “My mum is a freak of nature” heeft toch een hele andere betekenis. Er werd mij dan ook meteen gevraagd of dat soms die driehoofdige vrouw was die ze soms langs zagen lopen.

Ik heb mijn meeste Engels in mijn jeugd van de TV opgepikt. Ik weet nog goed dat “of course” altijd gezegd werd in Battle Star Gallactica, en dan werd dat vertaald als “natuurlijk.”

Hoe je iemand falikant de grond in moet trappen heb ik van niemand minder dan Joan Collins geleerd, die als Alexis een goeie leermeester was. Alleen heb ik toch niet goed genoeg opgelet wanneer ze het woord “pathetic” gebruikte (zielig, stakkerig). Ik had het onthouden als “Pacific” (de Engelstalige naam van de Stille Oceaan). Toen ik iemand voor een “pacific bastard” uitmaakte had dit dan ook niet hetzelfde effect als wanneer Alexis het zei. Eveneens was ik jarenlang onder de indruk dat de naam van de Love Boat (the Pacific Princess) de stakkerige prinses betekende.

Mijn vriendin Esther en haar familie verhuisden naar Nieuw Zeeland toen Esther acht was. Haar ouders hadden besloten dat ze alleen nog maar Engels tegen elkaar zouden spreken. Dat hun Engels eigenlijk helemaal niet zo goed was maakte niet uit, ze hadden dit besloten, dus zo zou het zijn.

Wat zij nogal veel deden was de boel gewoon maar letterlijk vertalen, dan begrepen die Kiwi’s het toch wel? Vooral met uitdrukkingen kon dit nogal verwarrend zijn. “Aaah, now the monkey comes out of the sleeve!” is een van haar vader’s beroemde uitspraken.

Ook ging hij eens naar de winkel en vroeg: “have you got any bastard sugar?” Klootzaksuiker. Da’s weer’s wat anders als rietsuiker.

Haar ouders moesten een keer naar een feestje, en Esther’s moeder duurde wat lang. Haar vader stond ongeduldig bij de auto te wachten, tot haar moeder eindelijk naar buiten kwam, in een mooie jurk en met een hoedje op. Haar vader stond met open mond en riep: “O my, you look like a cow dressed up like a little sheep!” Dankbaar accepteerde ze het compliment. Geen van beiden besefte dat de juiste uitdrukking “a mutton dressed as a lamb” is, en dat deze uitdrukking zeer zeker geen compliment is! Dit zeg je wanneer je een oud geblondeerd geplamuurd wijf ziet rondlopen in strakke kleren alsof ze nog 20 is. Een ouwe ooi die als een lammetje gekleed gaat.

Zo heeft Anouk ook een goeie. Ze heeft een hele mooie plaat, die heet “lost”. Dit liedje prijst degene over wie ze zingt helemaal de hemel in. “I get lost in your eyes” zingt ze, vergezeld bij akoestische gitaargeluiden. Liefdevol vervolgt ze met: “your voice makes my skin crawl.” Nou denk ik dat Anoukje denkt dat dit betekent dat je kippevel krijgt ofzoiets. Maar nee, Anoukje, verkeerd gedacht! Het is meer te vergelijken met “als ik je stem hoor gaan mijn nekharen recht overeind staan” en is een uitdrukking die je gebruikt wanneer iemand met zijn nagels over het krijtbord krast, of wanneer een afgrijslijke slijmbal je complimentjes probeert te geven. Best een afgang, Anouk!

Vaak als men het Engelse woord niet weet, dan wordt gewoon het Nederlandse woord erin gegooid. Dat een Nederlands woord in het Engels een hele andere betekenis kan hebben, daar wordt schijnbaar niet al te vaak over nagedacht.

Zo kwam Esther’s tante een keer op visite in Nieuw Zeeland en ze wilde een ledikant kopen. Ja, wat is nou het woord voor een ledikant? Dan maar het Nederlandse woord hoor, misschien begrijpen ze het. “Do you have a ledikant?” Nou. Spreek het eens uit. Snap je ‘m? Lady-cunt. Heeft u een dameskut. Nee, sorry mevrouw, we hebben alleen nog herenkutten vandaag.

Een zelfde soort situatie was toen de vriendin van een mevrouw die hier in de Dutch shop werkt op vakantie kwam. Ze zaten op een terras in Rotorua, en mevrouw wilde graag een glaasje limonade. Ze vroeg om lemonade, wat hier 7up of Sprite is. Dat wist ze wel al, maar hoe zeg je nou limonade in het Engels? Dat wist ze niet. Dan maar gewoon zeggen dat ze het zonder prik wilde. De ober was al halverwege de bar, toen ze hard schallend over het terras riep: “I DON’T WANT ANY PRICK IN MY LEMONADE! NO PRICK IN MY DRINK PLEASE!” Zich niet realiserend dat ze verzocht dat ze liever geen lul in haar glaasje drinken wilde.

Wat ook voor de nodige schaamte zorgde was toen iemand’s oudere moeder op visite was in Nieuw Zeeland. Ze werden aangehouden door oom agent en moesten het rijbewijs laten zien. Het rijbewijs was nergens te vinden en moeder herhaalde keer op keer “it was in the vakje!” Ze begreep niet waarom haar dochter het steeds voor elkaar probeerde te krijgen dat moeder toch asjeblieft haar mond hield. Vakje klinkt als “fuck ya” (fuck you) wat niet zo beleefd is natuurlijk. Arme oom agent.

Hilde van de Dutch shop vertelde dat ze eens op een Nederlands feestje was, hier in Nieuw Zeeland. Af en toe weten ze niet of ze nou Engels of Nederlands tegen elkaar moeten praten wat ook voor de nodige verwarring kan zorgen. Ze at een lekker stukje taart en haar buurvrouw zei: “nice cake?” Waarop Hilde zei: “ja, who is the cook?” De buurvrouw antwoordde: “de koek is ook goed.”

Mijn moeder’s kat had eenzelfde soort misverstand. Mama zat boos te vertellen over in het verkeer, hoe zo iemand achter je zit te plakken, “en maar PUSHEN, en maar PUSHEN!” riep ze verontwaardigd. De kat zat naast haar op de bank met platte oren en een hoge rug, zich afvragend wat ie nou weer verkeerd had gedaan! Ik probeerde mijn moeder erop te wijzen maar ik kreeg er geen woord uit en kon alleen maar kakelend met betraande wangen naar die stomme kat wijzen.

Een Aziatische mevrouw ging naar de bakkerij en wilde een foccacia brood. Ze vroeg om een fellatio brood. Al die moeilijke Westerse woorden ook.

Een andere mevrouw van de Dutch shop vertelde dat ze, toen ze in Nederland woonde, moeite had met klanken zoals “eu” en “ui”. “eu” werd uitgesproken als “oo”. Dat was opzich niet zo erg, tot iemand een keer vroeg of haar zoontje al op school zat. “ja, die moet elke dag naar de klote school” (kleuterschool). Ze durfde het verhaal alleen fluisterend aan me te vertellen.

Ter afsluiting een paar gemene verhaaltjes van mensen die erin waren geluist. Dat zijn de leuksten.

Toen ik in Australie woonde ging ik een paar weken uit met James, een Australier. Hij wou graag indruk op me maken dus vroeg aan twee Nederlandse jongens hoe hij “jij hebt mooie ogen” moest zeggen. Zij hadden het hem geleerd, en op een avond pakte hij mijn hand, keek diep in mijn ogen en zei oprecht en in perfect Nederlands: “jij hebt dikke benen.” God, wat zullen die jongens gelachen hebben, zeg. Ik heb dan ook niets dan respect voor ze, dat ze met een strak gezicht hem dit hebben leren zeggen! Ik vond het vreselijk grappig, James niet. De relatie was dan ook van korte duur.

De vriendin van een collega is Cambodiaans, en woonde in Auckland. Ze sprak geen woord Engels, en is nogal klein. Ze had altijd moeite om uit drukke bussen te kunnen komen. Ze wist niet hoe ze “pardon” of “sorry, mag ik er langs” moest zeggen en maakte onverhoopt wat armbewegingen maar omdat ze zo klein was merkte eigenlijk niemand haar op. Dit had vaak als gevolg dat ze er niet op tijd uit kon. Haar vriendin zei tegen haar: dan moet je zeggen “kiss me, kiss me” en dan gaan mensen voor je aan de kant. Het arme mens wist niet beter en riep wat haar was geleerd. Ze werd nu tenminste wel opgemerkt en iemand gaf haar zelfs een kus op de wang wat ze niet op prijs stelde.

Lees ook de Engelse versie van deze blog (Translating Double Dutch into Engrish), sommige anecdotes waren niet naar het Nederlands te vertalen en kun je hierop lezen.

Wordt vervolgd...

Te wezen, of niet te wezen. Dat is de vraag...

Ik word weleens wakker met een vraag in mijn hoofd. Zo ook vanmorgen. Wezen. Is wezen eigenlijk een werkwoord? Is het een vorm van zijn? Zoja, welke vorm is dat dan?
Wij zijn
Ik ben
Jij/u bent
Hij /zij is
Wij waren
ik was
Jij bent geweest
de abuis zijnde man (want vrouwen zijn dat nooit)

Waar precies voegt het woord wezen dan in dit rijtje?

Maar wezen is ook geen hoofdwerkwoord.
wij wezen
ik wees
jij weest.
JIJ ZAL WEL WEER AAN DE DRANK WEZEN.

Beide vormen van wezen die bestaan, zijn te verplaatsen met het woord "zijn". Je zult wel verkeerd wezen=Je zult wel verkeerd zijn.
Wees sterk! O nee, die niet, want je kan niet zeggen "ben sterk!" Tenzij je net een boterham met pindakaas hebt gegeten en de hik hebt waardoor we Ik niet horen.

Het is dus alleen in de afblafvorm (gebiedende wijs heette dat geloof ik). Achtung! Wees!
Wat vreemd, evengoed. Waar past dat woord nou thuis in dat rijtje, en zijn er nog meer van dat soort woorden?

Vertel mij eens, wie weet het antwoord?

's vaderlands moedertaal

Ik kan goed Engels, dat mag best gezegd worden. Sterker nog, mijn Engels is uitstekend, vooral mijn grammatica. Daarom ben ik toendertijd ook een cursus corrigerend schrijven gaan doen, omdat ik me mateloos erger aan alle spelfouten, taalfouten en grammaticale fouten. Wat zou dat heerlijk zijn, een beroep waarin je ervoor betaald wordt alle fouten uit een stuk tekst te halen! Ik kan het zowiezo al niet laten om de boel te verbeteren als ik een krant, tijdschrift, boek of email zie waarin iets verkeerd geschreven staat.

Ik ben zelfs zo erg, dat wanneer ik bijvoorbeeld een Cdtje van Anouk op heb staan (en die zingt aardig wat foutjes), ik natuurlijk vantevoren al weet wat ze verkeerd gaat zingen, en me daar dus bij voorbaat al vreselijk druk over ga lopen maken (want daar ben ik eveneens zeer goed in: me ergeren en me druk maken). En als het foutje dan eindelijk komt, dan zit ik als een overspannen viswijf op het puntje van de bank tegen de boxen te krijsen dat ze dat verkeerd zingt en wat het wél zou moeten zijn. En dat gebeurt iedere keer weer, met datzelfde plaatje. Ik zou er beteuterd bij staan als ze het ineens goed zingt.

Beter nog is het wanneer er iemand anders bij is, want dan kan ik diegene van tevoren boos gaan vertellen hoe dom het wel niet is, dit foutje wat ze nu gaat zingen. "Wacht, nou komt het... O nee nog niet, ja nu... Ja! Zie je wel? Hoorde je het? Dom he? Dat is toch dom en hartstikke verkeerd?" Ongeinteresseerd mompelend wordt dit dan beaamd (en je kunt zien dat ze dit alleen maar toegeven omdat ze misschien best wel een beetje bang voor me zijn). Of nóg erger: het wordt onder het mom van dichterlijke vrijheid toegestaan “want anders rijmt het niet”. TSSSK! MAAR HET KLOPT NIET!!!! HET IS VERKEERD!!! En dat takkewijf doet het ook aldoor in een refrein zodat ik steeds weer boos door mijn tanden heen tegen de stereo moet sissen dat het nog stééds niet góéd is! Zou ze dat nou gewoon expres gedaan hebben?

Enfin, als ik het allemaal zo goed weet, waarom kan ik dan niet Engels rekenen? Tenzij ik met een telraam of op mijn handen mag tellen, is het gewoon niet mogelijk de tafels in het Engels op te ratelen (of ik moet het eerst in cijfers “zien” in gedachten en dat dan gauw naar Engels vertalen).

Ik denk in het Engels, ik droom zelfs in het Engels. Maar als ik een rekensommetje moet doen, dan moet dat in het Nederlands. Die tafels die heb je er als kind op zeven- jarige leeftijd ingedreund (bij juf Hetty, en die kneep zo gemeen). Dat wil gewoon niet meer in een andere taal. Ik heb een tante die al ruim vijftig jaar niet meer in Nederland woont, de taal ook vele decennia haast niet meer heeft gesproken en zelfs zij moet ook nog altijd haar rekenkunsten in het Hollands vertonen.

Maar hoe zit dat dan met schelden? Tuurlijk, ik loop meestal wel vier-letterige mopperwoordjes te uiten in het Engels, maar als ik écht boos ben, of geschrokken, dan wordt er een reeks Nederlandse scheldwoorden uitgekotst, dat is bést indrukwekkend (vooral veel ziektes en geslachtsdelen, vaak in staat van ontbinding).

Nou vraag ik me af: waarom gaat vloeken en schelden toch ook gewoon automatisch op zijn Hollands? Ik kan me niet herinneren dat we dit als zevenjarige kindertjes bij juf Hetty moesten opzeggen en hard geknepen werden als we het niet goed zeiden. Nee toch? Ze lag toen wel middenin een echtscheiding, geloof ik...

PREUTS

Ik ben nogal goed in ergeren, dat is schijnbaar een familiekwaal. Wij kunnen ons heerlijk druk maken, irriteren, ergeren, opwinden over van alles en nogwat. Daarom is het denk ik wel een goeie zet geweest te verkassen naar een relaxed, easy going, vriendelijk en ruim land als Nieuw Zeeland. Maargoed, overal heb je wat om je aan te irriteren (in mijn familie), ZELFS in Nieuw Zeeland.

Een van de dingen die mij hier nogal dwarszit is hoe preuts men wel niet kan zijn. Tieten en tepels mogen absoluut niet gezien worden, daar kwam ik al erg vroeg achter toen ik een keer argeloos zonder bikinitopje op het strand lag te zonnen. Mannen, geen probleem, zelfs als ze zo vadsig zijn dat ze een grotere cupmaat hebben dan de doorsnee mevrouw, met harige hangtieten en tepels als schoteltjes. Nee, dat geeft niet, en waarom eigenlijk niet? Wat is dat toch met dat tepel taboe? Hij wel maar zij niet. En melkklieren heeft het ook niks mee te maken want koeien hoeven hier ook geen bhtjes aan.

Als vrouw mag je gerust op je werk een decollete laten zien waar je een fiets in zou kunnen parkeren, als je uitgaat trek je lekker een push-up bh aan (of steek je die op?) zodat het wel lijkt alsof er een blote reet onder je kin gebukt zit, maar om je tepels te ontbloten op het strand, dat is ondenkbaar.

Goed dan moet je vooral bij Nienke wezen, die gaat er natuurlijk dwars tegenin (vooral in de buurt van uitgezakte ouwe wijven en moeders met kinderen) maar zelfs Nienke moest al gauw zwichten. Na een paar voelde ik mij er uiteindelijk toch zo ongemakkelijk bij dat ik nu altijd maar wijselijk de bolletjes bedekt hou onder twee driehoekjes stof. En als dat nou het allerergste was, maar het blijft niet alleen bij het strand. Je zou 's moeten zien hoe moeilijk ze lopen te doen in de kleedkamer bij de sportschool. Met handdoekjes omgewikkeld wordt er spartelend en te tegen de muur leunend geprobeerd het ondergoed aan te krijgen. Het is gewoon lachwekkend.

Zelfs als je hier naar de huisarts moet om een onderzoek te ondergaan of iets na te laten kijken dan moet je zoveel mogelijk van je lijf bedekt houden.

Je wordt gevraagd je achter een gordijntje uit te kleden terwijl de dokter de kamer verlaat,(zijn hoofd nee-schuddend, hartverscheurende snikken slakend en jammerend van afschuw). Wanneer je eenmaal de kleren uit hebt, moet je op de onderzoektafel gaan liggen, terwijl je je geheel bedekt met een lakentje. Geen stukje vlees mag meer te zien zijn, pas dan mag je hem weer binnen roepen. Daarna wordt er heel moeilijk met het lakentje gevouwen en geschoven zodat het enige wat uiteindelijk het daglicht ziet dat gedeelte is wat er echt niet aan kan ontkomen ontbloot te worden. Ik vraag mij dan ook vaak af hoe kinderen hier geboren worden.

Dit gaat overigens niet alleen zo bij de huisarts, het is ook de gang van zaken bij specialisten, zelfs schoonheidsspecialisten!
Ik word daar alleen maar dwars van en dan heb ik zin expres het laken op de grond te laten vallen of vroegtijdig op te springen. Volgens mij barsten ze dan spontaan in gekrijs uit, de haren uittrekkend en ogen uitstekend van ellende. Zoiets kan toch helemaal niet goed zijn, denk ik dan. Als je zo opgroeit, met het idee dat je je voor je lichaam moet schamen.

Maargoed, dacht ik toen. Dat kan ik dan wel allemaal belachelijk vinden en daar kan ik me dan wel zo vreselijk aan ergeren, maar wat doe je eigenlijk zelf wel niet voor achterlijks? Want ik heb namelijk ook een hele belachelijk preutse gewoonte.

IK hou het namelijk GEHEIM dat ik wel eens moet POEPEN. Dat mag NIEMAND WETEN.
Als ik op mijn werk een bout moet klappen (en dat gebeurt iedere dag, om twintig voor tien, vlak nadat ik de laatste twee slokken koffie met een noodgang heb doorgeslikt en met samengeknepen billen naar de wc snelwandel). Dan volgt er een heel ritueel.
Het is namelijk iedere keer weer een spannend avontuur, je weet nooit wat voor obstakels je nu weer moet trotseren en welke vijanden (collega's die je kunnen horen) je nu weer met truukjes op het verkeerde spoor moet brengen!

Er zijn vier WC's op een rijtje. Er kunnen zich verscheidene scenario's voordoen.
1. Ik kom binnen en er zijn al een of meerdere wc's bezet! Strategie: OF ik wacht tot ze weg is/zijn voordat ik ga zitten (als ik denk dat het een vieze smeerdrol wordt), maar meestal is het wel een gezonde drol. Dat voel je vantevoren altijd wel aan. Als dat het geval is trek ik eerst door zodat er lawaai is van de wc, waarop ik gauw pleepapier in de plee gooi zodat mijn drol niet in het water valt waardoor dat alle kanten omhoog spat, ik laat met een noodgang mijn lading vallen terwijl de wc nog lawaai maakt en niemand ooit zal weten wat zich hier eigenlijk heeft voorgevallen!
Dit is mijn lievelings manier want het is vakkundig en snel. Ik noem hem "in for the kill."

2. Ik zit op de plee, er zit iemand naast me, ik heb perongeluk geplonst of een paar goeie scheten gegeven, dat kreng blijft nog 's een eeuwigheid in de spiegel kijken makeup doen haren doen, dan komt er een ander wijf binnen en gaan ze gezellig kletsen over het weekend. Strategie: ik trek onmiddelijk mijn schoenen helemaal terug, blijf stokstijf stil zitten en weiger de plee uit te komen tot ze weg zijn. NIEMAND zal ooit weten dat ik dat was.
Ik HAAT deze manier want ten eerste moet je de hele tijd met je kouwe reet in je eigen stank zitten PLUS al je collega's met wie je samenwerkt weten wel wat jij gedaan hebt hoor, als je zo lang weg bleef. Ik noem hem: "The walk of shame."

3. Ik loop de plee in en er gaat NET iemand binnen achter je aan, en ze hebben je gezien, en zelfs hallo gezegd! Je kunt dus niet gelijk gaan zitten schijten want dan weten ze wat voor walgelijke gewoonten je er op nahoudt! en er vallen al zoveel ontslagen! Wat ik dan doe is mijn neus snuiten vakkundig, en als zij te lang duren trek ik eerst door, ga ik zitten, knijp ik de billen samen net zo lang tot ze weg zijn. Soms duren zij nog heel lang ook, KUT is dat. Maar als ze dan eindelijk weg zijn kan ik 1 of 2 toepassen, of hopelijk heb ik dan de troon in het rijk even voor mezelf. Deze situatie heet "busting but I'm busted!"

En dan moet je die andere vrouwen op mijn werk eens horen! Dat schaamt zich helemaal nergens voor! Af en toe zit ik mijn neus dicht te knijpen, en meer omdat ik het anders uitproest van het lachen dan vanwege de bio gassen!
Misschien dat ook ik op een dag zo zonder schaamte durf neer te klappen, en de boel met flink veel gas, geluid, geweld en gorigheid naar buiten laat erupteren! Wie weet, ik heb mij aangepast aan de strandcultuur, wie weet pas ik mij ook aan, aan de strontcultuur.
ER IS HOOP! Iedere dag weer, om 20 voor 10.

Vrouwenhatende vegetariers?

Bij ons in Petone zit een groothandel waar ze allerlei geimporteerde produkten verkopen. Veelal Italiaanse, maar voornamelijk Indonesische, Indiase, Japanse, Thaise en Chineze lekkernijen.
Vaak weet je niet eens wat je koopt, je ziet het wel en als het te blaffen is koop je het weer.

Wat schetste mijn verbazing toen ik de volgende verpakking zag? Kinderachtig histerisch grinnikend kon ik mezelf niet helpen en moest ik al giechelend gauw wat fotootjes nemen met mijn telefoon.

Wat zou het zijn denken jullie?
Hele vieze thee? Een visachtig iets?
Een soort en met oester?
Iets uit een donkere grot misschien?
Iets heel erg akeligs? Bah, kut he?
Of zou het gewoon een vrouwenhatende fabrikant geweest zijn die dit goedje een naam heeft gegeven?