Ik ben nogal goed in ergeren, dat is schijnbaar een familiekwaal. Wij kunnen ons heerlijk druk maken, irriteren, ergeren, opwinden over van alles en nogwat. Daarom is het denk ik wel een goeie zet geweest te verkassen naar een relaxed, easy going, vriendelijk en ruim land als Nieuw Zeeland. Maargoed, overal heb je wat om je aan te irriteren (in mijn familie), ZELFS in Nieuw Zeeland.
Een van de dingen die mij hier nogal dwarszit is hoe preuts men wel niet kan zijn. Tieten en tepels mogen absoluut niet gezien worden, daar kwam ik al erg vroeg achter toen ik een keer argeloos zonder bikinitopje op het strand lag te zonnen. Mannen, geen probleem, zelfs als ze zo vadsig zijn dat ze een grotere cupmaat hebben dan de doorsnee mevrouw, met harige hangtieten en tepels als schoteltjes. Nee, dat geeft niet, en waarom eigenlijk niet? Wat is dat toch met dat tepel taboe? Hij wel maar zij niet. En melkklieren heeft het ook niks mee te maken want koeien hoeven hier ook geen bhtjes aan.
Als vrouw mag je gerust op je werk een decollete laten zien waar je een fiets in zou kunnen parkeren, als je uitgaat trek je lekker een push-up bh aan (of steek je die op?) zodat het wel lijkt alsof er een blote reet onder je kin gebukt zit, maar om je tepels te ontbloten op het strand, dat is ondenkbaar.
Goed dan moet je vooral bij Nienke wezen, die gaat er natuurlijk dwars tegenin (vooral in de buurt van uitgezakte ouwe wijven en moeders met kinderen) maar zelfs Nienke moest al gauw zwichten. Na een paar voelde ik mij er uiteindelijk toch zo ongemakkelijk bij dat ik nu altijd maar wijselijk de bolletjes bedekt hou onder twee driehoekjes stof. En als dat nou het allerergste was, maar het blijft niet alleen bij het strand. Je zou 's moeten zien hoe moeilijk ze lopen te doen in de kleedkamer bij de sportschool. Met handdoekjes omgewikkeld wordt er spartelend en te tegen de muur leunend geprobeerd het ondergoed aan te krijgen. Het is gewoon lachwekkend.
Zelfs als je hier naar de huisarts moet om een onderzoek te ondergaan of iets na te laten kijken dan moet je zoveel mogelijk van je lijf bedekt houden.
Je wordt gevraagd je achter een gordijntje uit te kleden terwijl de dokter de kamer verlaat,(zijn hoofd nee-schuddend, hartverscheurende snikken slakend en jammerend van afschuw). Wanneer je eenmaal de kleren uit hebt, moet je op de onderzoektafel gaan liggen, terwijl je je geheel bedekt met een lakentje. Geen stukje vlees mag meer te zien zijn, pas dan mag je hem weer binnen roepen. Daarna wordt er heel moeilijk met het lakentje gevouwen en geschoven zodat het enige wat uiteindelijk het daglicht ziet dat gedeelte is wat er echt niet aan kan ontkomen ontbloot te worden. Ik vraag mij dan ook vaak af hoe kinderen hier geboren worden.
Dit gaat overigens niet alleen zo bij de huisarts, het is ook de gang van zaken bij specialisten, zelfs schoonheidsspecialisten!
Ik word daar alleen maar dwars van en dan heb ik zin expres het laken op de grond te laten vallen of vroegtijdig op te springen. Volgens mij barsten ze dan spontaan in gekrijs uit, de haren uittrekkend en ogen uitstekend van ellende. Zoiets kan toch helemaal niet goed zijn, denk ik dan. Als je zo opgroeit, met het idee dat je je voor je lichaam moet schamen.
Maargoed, dacht ik toen. Dat kan ik dan wel allemaal belachelijk vinden en daar kan ik me dan wel zo vreselijk aan ergeren, maar wat doe je eigenlijk zelf wel niet voor achterlijks? Want ik heb namelijk ook een hele belachelijk preutse gewoonte.
IK hou het namelijk GEHEIM dat ik wel eens moet POEPEN. Dat mag NIEMAND WETEN.
Als ik op mijn werk een bout moet klappen (en dat gebeurt iedere dag, om twintig voor tien, vlak nadat ik de laatste twee slokken koffie met een noodgang heb doorgeslikt en met samengeknepen billen naar de wc snelwandel). Dan volgt er een heel ritueel.
Het is namelijk iedere keer weer een spannend avontuur, je weet nooit wat voor obstakels je nu weer moet trotseren en welke vijanden (collega's die je kunnen horen) je nu weer met truukjes op het verkeerde spoor moet brengen!
Er zijn vier WC's op een rijtje. Er kunnen zich verscheidene scenario's voordoen.
1. Ik kom binnen en er zijn al een of meerdere wc's bezet! Strategie: OF ik wacht tot ze weg is/zijn voordat ik ga zitten (als ik denk dat het een vieze smeerdrol wordt), maar meestal is het wel een gezonde drol. Dat voel je vantevoren altijd wel aan. Als dat het geval is trek ik eerst door zodat er lawaai is van de wc, waarop ik gauw pleepapier in de plee gooi zodat mijn drol niet in het water valt waardoor dat alle kanten omhoog spat, ik laat met een noodgang mijn lading vallen terwijl de wc nog lawaai maakt en niemand ooit zal weten wat zich hier eigenlijk heeft voorgevallen!
Dit is mijn lievelings manier want het is vakkundig en snel. Ik noem hem "in for the kill."
2. Ik zit op de plee, er zit iemand naast me, ik heb perongeluk geplonst of een paar goeie scheten gegeven, dat kreng blijft nog 's een eeuwigheid in de spiegel kijken makeup doen haren doen, dan komt er een ander wijf binnen en gaan ze gezellig kletsen over het weekend. Strategie: ik trek onmiddelijk mijn schoenen helemaal terug, blijf stokstijf stil zitten en weiger de plee uit te komen tot ze weg zijn. NIEMAND zal ooit weten dat ik dat was.
Ik HAAT deze manier want ten eerste moet je de hele tijd met je kouwe reet in je eigen stank zitten PLUS al je collega's met wie je samenwerkt weten wel wat jij gedaan hebt hoor, als je zo lang weg bleef. Ik noem hem: "The walk of shame."
3. Ik loop de plee in en er gaat NET iemand binnen achter je aan, en ze hebben je gezien, en zelfs hallo gezegd! Je kunt dus niet gelijk gaan zitten schijten want dan weten ze wat voor walgelijke gewoonten je er op nahoudt! en er vallen al zoveel ontslagen! Wat ik dan doe is mijn neus snuiten vakkundig, en als zij te lang duren trek ik eerst door, ga ik zitten, knijp ik de billen samen net zo lang tot ze weg zijn. Soms duren zij nog heel lang ook, KUT is dat. Maar als ze dan eindelijk weg zijn kan ik 1 of 2 toepassen, of hopelijk heb ik dan de troon in het rijk even voor mezelf. Deze situatie heet "busting but I'm busted!"
En dan moet je die andere vrouwen op mijn werk eens horen! Dat schaamt zich helemaal nergens voor! Af en toe zit ik mijn neus dicht te knijpen, en meer omdat ik het anders uitproest van het lachen dan vanwege de bio gassen!
Misschien dat ook ik op een dag zo zonder schaamte durf neer te klappen, en de boel met flink veel gas, geluid, geweld en gorigheid naar buiten laat erupteren! Wie weet, ik heb mij aangepast aan de strandcultuur, wie weet pas ik mij ook aan, aan de strontcultuur.
ER IS HOOP! Iedere dag weer, om 20 voor 10.
No comments:
Post a Comment